Sierra Nevada dag 6

Vandaag de langste etappe en de logistiek van ons laten ophalen uit Trévelez, nog zo’n prachtig wit dorp, nog hoger en de laatste stop voorlopig waar een auto kan komen. Onze offline modus eindigt hier dus even, maar we hebben nog genoeg plannen.

Eerst even 600 meter stijgen.

We komen eerst een dode das tegen, op een pad. Hij is net dood, want hij is nog niet aangevreten ( ja sorry zo is dat nou eenmaal). Een hartaanval besluiten we, en lopen door. Alle aandacht nodig voor het stijgen! Bij een hefboom (fijn dat de mooie grindpaden zo rustig zijn vanwege autoverbod: hoera!) is de keus: nog 2000 omhoog naar Mulhacen ( 3400 , dik in de sneeuw) of door naar onze pickup plek. Helaas, de tijd is er niet om deze extra lus te doen, dus door naar het oosten, richting Trévelez. We komen weer boven de boomgrens, voelen iets van koude wind ( lang geleden) en hebben geen bescherming meer tegen de zon. Smeren, smeren smeren en soms lange mouwen, of bedekte nek. Ik ga ook zo’n hoed kopen als Richard want dan ben je pas echt goed beschermd. Zon maakt oud en daar wachten we nog even mee!

Enniewee, na de das geen fauna meer behalve nog meer steenarenden , ja we worden bijna blasé, en natuurlijk de koekoek. De discussie is: is dit steeds dezelfde of heeft elk dal er een? Dat gekoekoek is natuurlijk territorium afbakenen, maar ik vind dat we vrienden hebben gemaakt. En hoe bewijs je dat eigenlijk?

Richard heeft het leuke idee een asstekertje te nemen naar Trevelez om de weg te vermijden: dit blijkt behoorlijk pittig maar veeeeeel mooier en reuze spannend.
We moeten nog een rivier over over een boomstam, met zicht op de kolkende afgrond maar ook dat lukt en dan is het alleen nog maar omhoog uit het dal, en dan eindelijk richting dat o zo verdiende biertje. Cerveza!

Onze wegpiraat komt gelukkig te laat, zodat we de lekkere hapjes en een tweede biertje rustig kunnen opdrinken, en dan is het 2 uur over bochtige wegen terug naar het beginpunt. En wat zien we op de weg?
Zorro! oftewel: een donkere vos, degene waar we ons de hele week zo voor beschermd hebben met foxwatch en geurvrije gevacumeerde voedselzakken. Op de weg, prachtig!

Met een seventies playlist van Spotify zingen we luidkeels mee, negeren de haarspeldbochten met 100 km/u en racen terug. Op naar de welverdiende rustdag!