Interview Vrouw - Telegraaf 11-04-2026
'Ik ben nu officieel boerin'
Zangeres/actrice Marjolein Keuning (63) verruilde Amsterdam voor een boerderij in de stilte van de Ooijpolder. Toen ze de diagnose borstkanker kreeg, leerde ze daar letterlijk en figuurlijk om te gaan met tegenwind. Nu kiest ze een nieuw pad: binnenkort verschijnt haar album met zelfgeschreven songs.
Tekst: Annemart van Rhee
Fotografie: Mark Uyl
Visagie: Maaike Beijer
De Ooijpolder onder de rook van Nijmegen is adembenemend mooi. Je hebt er robuuste steenfabrieken en het fotogenieke gehucht Tiengeboden met zijn witgepleisterde arbeidershuisjes. De Oude Waal met zijn aftakkingen, rietkragen en uiterwaarden die bevolkt zijn met ganzen en broedvogels. Ook: een zeldzame roerdomp. Door zijn nachtelijke 'gehoemp', dat nog het meest weg heeft van een misthoorn, zat voormalig stadsmens Marjolein Keuning soms rechtop in bed. Weer eens wat anders dan het geratel van trams of toeterende fabrieken, aldus de zangeres/actrice.
Maar wat haar nog meer treft sinds zij en echtgenoot Henk Poort twee jaar terug Amsterdam verruilden voor hun sfeervolle woonboerderij: de impact van de seizoenen. Marjolein toont haar prachtige tuin met uitzicht op een vijver, fruitbomen en de rennende kippen van de buren.
"Eerder dacht ik dat ik buiten aan de slag kon gaan wanneer het mij uitkwam. Maar nee, we moeten ons aanpassen aan de natuur. Soms is het te koud en zwaar om met je handen in de klei te wroeten. Als het in Duitsland regent, weet ik dat het water hier een paar dagen later hoog staat. Dan zijn sommige routes onbegaanbaar. En in de lente hoor je plotseling weer het gekwaak van ganzen die zijn teruggekeerd van hun winterbestemming. Heel fijn. En verfrissend in vergelijking met het geraas van de A10."
Je woonde decennialang in Amsterdam, waarom gooide je het roer om?
"Om meerdere redenen. Sinds 2013 breng ik veel tijd in de natuur door. Ik zat altijd maar in studio's of theaters. Dus veel in het donker. Ik wilde naar buiten. Ik ontdekte wandelen en begon met rugzak en tent rond te trekken. Bepakking van elf, twaalf kilo op mijn rug. Ik ben in Engeland in mijn eentje van kust tot kust gelopen en maakte daar ook een voorstelling over.
Met corona viel alles stil. Ik kon thuis een beetje gaan zitten griepen, of iets leren over groente en fruit verbouwen. Ik ging al graag aan de slag bij onze boerderij in Italië, dus heb ik een mbo-opleiding gevolgd, compleet met stage. Het was ontzettend leuk om met anderen buiten aan het werk te zijn en ik mag me nu dus officieel biologische boerin noemen.
Ik kreeg in die tijd steeds meer de behoefte om Amsterdam uit te gaan. Velen gingen ons voor, maar Henk en ik hebben daarmee gewacht tot de kinderen, die nu 22 en 23 zijn, het huis uit waren. We zijn gaan rondkijken en kwamen op deze plek uit. Geen boerenomgeving waar onkruidverdelger Roundup wordt gespoten, maar een waanzinnig mooi Natura 2000-gebied met wilde koeien en paarden. Voordeel: met de elektrische fiets zit ik zo in Nijmegen. Want helemaal geïsoleerd hoeft voor mij nu ook weer niet."
Leven jullie anders nu je midden in de natuur woont?
"Zeker. In Amsterdam was Henk niet bezig met composthopen, kruiwagens en het hakselen van snoeihout. Hij vindt het leuk, staat hier met een koptelefoon op stammen te klieven en te stapelen. Ik heb hier groenten als palmkool, rabarber en courgettes geoogst, geleerd over de teelt van oude granen en het aanleggen van heggetjes en borders. Ik ben enorm veel buiten. In de tuin en in de omgeving, ik loop veel. Soms wel zo'n 20 kilometer op een dag."
'Volgens de artsen was ik er op tijd bij. Dat temperde de paniek'
"We maken onderdeel uit van een kleine gemeenschap van zo'n tien gezinnen; iedereen kent elkaar. Wij zijn ook op elkaar aangewezen. En ik heb een soort rust gevonden dat me een gevoel van vrijheid bezorgt. Ik bedoel: in Amsterdam is het aanbod van festivals, evenementen, manifestaties en cursussen zo groot. Zoveel keuzes. Best stressvol. En ik ben snel overprikkeld, dus dan bleef ik maar thuis. Hier is het aanbod overzichtelijker."
Nijmegen heeft toch ook veel restaurants en culturele evenementen?
"Ja, natuurlijk. Maar in Amsterdam heb je er bij wijze van spreken zeventig die de moeite waard zijn. In Nijmegen misschien tien, en dat is genoeg voor mij. Het is ook een leuke stad vol jonge mensen. Ik heb veel energie gestoken in integratie, want we kenden niet veel mensen hier."
Wat heb je gedaan?
"Ik ben vrijwilligerswerk gaan doen. Wandelen met mensen die blind of slechtziend zijn, hen voorlezen. Verder zag ik dat je bij Radboud Sport en Cultuur verschillende dingen kon doen. Sporten, schaken, gitaar spelen, maar er was ook een cursus songwriting. Dat heb ik altijd al willen doen. Ik heb zang gestudeerd aan het conservatorium, maar eigen muziek schrijven was er nooit van gekomen. Een te hoge drempel. Misschien vond ik eerder wel dat ik daar niet goed genoeg voor was.
Maar door die bijeenkomsten en medecursisten kwam er een enorme creativiteit in mij los. Ik ben liedjes gaan schrijven, had een notitieblokje in mijn zak tijdens mijn wandelingen en nam melodieën op met mijn telefoon. Een liedje ging over de komst van een nieuwe lente. Dat we die niet als vanzelfsprekend moeten beschouwen, met klimaatproblemen en alle ellende in de wereld. Dat kreeg nog een extra, heftige lading toen ik afgelopen september een knobbeltje in mijn borst voelde."
Wat was de diagnose?
"Dat het kwaadaardig was. Dat ik borstkanker had. Ik reageerde heel dubbel. Ik dacht aan hoe persoonlijk dat liedje kon worden: haal ik de lente wel? Ik was ontzettend verdrietig. Tegelijkertijd had ik zoiets van: je wordt ouder, shit happens, de kans dat je iets overkomt groeit elk jaar. Artsen zeiden ook: je bent er op tijd bij. Dat temperde de paniek.
Ik ben eind oktober geopereerd, borstsparend, en bestraald. Ik geloof dat ik drie dagen daarvoor nog ben gaan dansen, ik voelde me tenslotte goed. Helemaal niet ziek. Daarna heb ik wel een week of zes pijn gehad en ik was ontzettend moe. Nu ben ik klaar met het traject - dat heet dan kankervrij - en ik ben weer een beetje gaan trainen om aan mijn conditie te werken. Mijn volgende controle is over een paar maanden. Ik zie dat met redelijk vertrouwen tegemoet. Ik vroeg wel aan de artsen of ik anders moest gaan leven."
En moest dat?
"Best wel raar, maar nee. Dat hoefde volgens de artsen niet. Maar ik heb toen besloten dat ik geen alcohol meer drink, omdat dat ook werkt op je hormonen. Ik vind het eigenlijk niet moeilijk. Mijn zus was in die periode echt mijn steun en toeverlaat. Zij heeft twintig jaar geleden borstkanker gehad. Ze was mijn vraagbaak, want ik heb niet gegoogeld over dat onderwerp.
Zij kampt nu met long covid. Het gekke is dat ik in die periode overspoeld werd met berichtjes en bezoek. Maar ben je langdurig ziek, dan zie je op den duur veel minder mensen. Ik voel me super gesteund, maar nog steeds vind ik het heel heftig dat je leven zo van het ene op het andere moment compleet kan veranderen. Dat is ook gebeurd bij de mensen met wie ik wandelde. Die ervaring en wetenschap heeft me geholpen het leven en de dingen die je overkomen dag voor dag te nemen. Om meer flexibel te zijn. Net als deze omgeving mij dus heeft geleerd me aan te passen. Ik ben nog meer naar mijn eigen kern getrokken."
Wat bedoel je daar precies mee?
"Dat ik vooral mijn energie steek in zaken die ik de moeite waard vind. Want het kan zomaar over zijn. Heb ik geleerd door die afgelopen periode. Verder is ons vak altijd super onzeker. Je kunt eindeloos nieuwe foto's laten maken, ontzettend gaan lobbyen om werk, maar je hebt geen enkele garantie.
Onlangs las ik een boek over mannen in creatieve beroepen: ze vinden het mentaal zwaar dat ze constant beoordeeld worden en dat dit best willekeurig gebeurt. Ik herken mij daar deels in. Ook in andere mindere zaken. Ik bedoel: ik was ook wel een beetje klaar met het vak in die zin dat er weinig leuke rollen zijn voor vrouwen van mijn leeftijd. Daar is al veel over gezegd en geschreven, maar het blijft confronterend. Mannen kunnen zich verdiepen in interessantere personages, ik kan de oma gaan spelen. Of een vaag karakter op de achtergrond. En dat terwijl ik in de bloei van mijn leven ben.
Bovendien: ik ben geen oma en ik voel me ook geen oma. Als ik geen leuke rollen aangeboden krijg, moet ik dus zelf stukken gaan schrijven, werd mij langzaam duidelijk. Dan ben ik niet afhankelijk. Daarom ben ik blij met mijn nieuwe stap, met mijn album en single die ik binnenkort ga uitbrengen. Ik wil met muziek de wereld in. Met een band de podia op."
Wanneer ga je dat doen?
"Deze maand verschijnt mijn nieuwe muziek. Ik heb een album, maar zal eerst een single uitbrengen. Singer-songwriter-nummers, maar ook liedjes met diverse soul- en funkinvloeden. Heel breed dus. Het is mijn doel om dit jaar met een band het podium op te gaan.
Maar ik heb ook nog plannen om mijn wandeltocht van Andorra naar Tarifa in Zuid-Spanje te maken. In totaal 2000 kilometer. Zo'n 700 kilometer daarvan heb ik er al op zitten. Ik wil de rest in stukken knippen, anders ben ik meer dan een half jaar van huis. En dat wil ik niet."
Mis je Amsterdam nog?
"Ik mis mijn vrienden die in Amsterdam wonen. En onze kinderen, natuurlijk. Zij moesten eerst wel wennen aan het idee dat hun ouderlijk huis er niet meer zou zijn. Maar ze hebben ook gezegd dat ze ons dit avontuur van harte gunnen.
Nu is het wel zo dat ik gemiddeld nog zo'n twee weken per jaar richting het westen rijd. Want daar gebeurt toch veel op ons vakgebied. Dus eigenlijk heb ik nu the best of both worlds. De stad met z'n cultuur en reuring, en de natuur hier. Vooral 's nachts is het zo donker. En zo doodstil. Dat is zo'n bijzondere sensatie."
In het kort
Naam: Marjolein Keuning
Geboren: 4 oktober 1962, Vlaardingen
Relatie: Getrouwd met opera- en musicalzanger Henk Poort, moeder van twee dochters
Carrière: Ze volgde de opleiding jazz en pop aan het conservatorium, en werd bekend door GTST en musicals als Cats en Chicago. In 2025 schreef ze de solo muziektheatervoorstelling Kop in de Wind, waarmee ze langs de Nederlandse theaters toert. Deze maand brengt ze haar eigen album uit.
Houdt van: Echte natuur
Hekel aan: Herrie
Ontspant door: Mooie muziek